10.4.18

Зошто?


Има еден чуден човечки феномен што карактерната особина, на секој од нас, поврзана со „почитување на другиот“, не`двои дали сме „говеда неотесани“ или сме „луѓе на место“.
Во превод, во прво лице еднина, тоа би било вака: - ако јас ги почитувам твоите правила, твојот дом, твојата личност, твоите навики и твојот животен избор, зошто е толку тешко тоа да се случува и во обратната насока? Зошто секогаш за „говедата неотесани“ се нуди изговорот „добро де, не замерувај, го знаеш каков е, не му земај здраво-за-готово“ и слични имбецилни клишеа?
Зошто?
И на крајот од краиштата, зошто па да почитуваме „личности“ кои не не` почитуваат нас? А посебно е ова важно и пречи кога сме во километража и години кои не трпат компромиси за квалитетен живот. Ајт мрш упм...
П.С.
Факт е дека ова е и вечна психолошко-философска тема со многу дилема, но како што човек се развива така навлегува се` подлабоко во суштината на секојдневието и генерално животот.

6.4.18

За првпат имав чест гордо да им возвратам со „Алејкум Селам“ ;)

Запознав двајца туристи од континентална Турција кои случајно не знаеа ниту еден единствен странски збор. (сем да кажат на англиски „Елоу“)

Тоа воопшто не ми пречеше во следните три дена да се дружам со нив колку што можам, споделувајќи го секој мој досега научен турски збор (не повеќе од 50-на збора). Но, најголем дел од „муабетите“ беа поткрепени со мимики, како говор на телото.



После три дена, од нигде-никаде ме среќаваат на улица и ме отпоздравуваат со „Селам Алејкум“. Во истиот момент ми текна дека треба да одговорам со „Алејкум Селам“ (со надеж дека не погрешив, бидејќи неколку пати сум го сретнал низ книги и филмови), не претпоставувајќи дека токму со тоа ќе поттикнам едно огромно воодушевување и уште поголемо пријателство.

Ме „завлекоа“ покрај море, во еден бар, за да ме почестат во знак на пријателство и добра воља. Сфатив дека тоа е за мојот труд што сум го вложил за да им помогнам да се разберат и со останатите околу мене, кои исто исто така не знаеја турски, но не се ни трудеа да ги разберат.
И посебно што сум ја испочитувал нивната култура и „незнаење“.
(прераскажано со голем дел мимики, со кои веројатно отстрана изгледавме како да сме во некој „цртан филм“)

Тоа е тоа.

Кога имаш отворен ум, кога немаш фрустрации, кога си расположен за светот и светот ќе е расположен за тебе. 

Пријателствата немаат ограничувања, па дури и да не го познавате туѓиот јазик. 

Треба да ја имате само желбата...

П.С.

А зошто го споделив ова?
Едноставно, поради многуте мои исфрустрирани бивши сограѓани, кои ни ден-денес не можат да ја сфатат поентата на разбирањето и комуникацијата.

30.3.18

Претпоставувам дека Путин ќе го предаде пехарот на Аргентина...

Додека ФИФА се` уште одолева на предлозите и притисоците за преместување на СП од Русија во некоја (или некои) друга земја, мене поатрактивно ми е да си правам анализи во аспект „како Аргентина би имала шанса повторно да стигне до Финалето?“.

Секако, ќе земам предвид дека нема да има никакви промени и дека СП ќе си почне и ќе си заврши во Русија.

И уште една забелешка е многу важна, дека е рано за вакви сериозни калкулации бидејќи не се знае кој ќе е на списокот, кој ќе е повреден итн, но ако биде се` како што е денес, тоа е токму оваа претпоставка.


Аргентина во прв натпревар со Исланд кој секако ќе влезе со многу фрустрации во овој натпревар, дел поради неискуството, а дел и поради очекуваното негостопримство од домаќинот. Не се ни очекува дека може да направи изненадување. Вториот, далеку потежок натпревар ќе е против Хрватска и можна е мала разлика, но секако победа. Третиот натпревар против Нигерија, секогаш нуди три опции. Со оглед на претходните два, дури и нерешено, би било повторно „прво место во групата“.

Следното вкрстување претпоставувам дека би било против Данска. 
Да, Данска која секако ќе има предност пред Перу и Австралија која ќе биде во слична ситуација како и Исланд (во однос на домаќините). Можеби за некого ќе е изненадување, за мене секако не, со Франција тие ми се кандидатите од нивната група.

Е после Данска, во следната фаза ќе е она познато клише на неинвентивните новинари „Финале пред финалето“, кога очекувано е Аргентина да игра четвртфинален меч против Португалија или Шпанија, во зависност од тоа кој ќе биде на првата, а кој на втората позиција во групата.

Меси против Кристијано или на мегдан вистински натпревар против Шпанија.
Но и за тоа немам сомнеж околу резултатот.

На ред ќе е полуфинале.
А полуфинале пак со новинарското клише и досадни наслови, уште едно „финале пред финалето“, Аргентина-Германија.
Да, овојпат полуфинале.
И не верувам дека пак ќе му се посреќи на Геце.

Така беше со Аргентина во Мексико 86-та и следното во Италија 90-та.
Сега на ред е обратната ситуација.

И после Германија, следува финалето во Москва.

Нема да ве замарам со развојот на ситуацијата во втората гранка, но таму ја очекувам репрезентацијата на Уругвај во финале. Уругвај, кој очекувам дека ќе го елиминира префорсираниот Бразил во полуфинале или четвртфинале (зависно од претходно освоените места по групи). Уругвај со Табарез кој има 2 Сп зад себе со прилично значителен успех по отсуството во Германија 2006-та и со можеби најсилен и највоигран состав досега. 
За таа гранка, во некоја следна прилика.

Сега засега само оваа претпоставка ми е битна:
Финале на  15-ти јули на СП во Русија меѓу Аргентина и Уругвај.

П.С.
А оние кои не разбираат фудбал очекувам дека прво прашање ќе им е „А како со Шпанија?“ :))))

14.3.18

Во Струмица „на улица за полуписмената администрација“

Е сега откако заврши мојата голгота со вадење на документи за моето дете родено надвор од Македонија, дефинитивно ја почувствував на сопствена кожа неспособноста на македонската администрација, неедуцираноста, дрскоста, бескрупулозната и одвратна неучтивост која очигледно е еден елемент што нема шанси ни во следните 50 години да се подобри.

Секоја чест на исклучоците, затоа што сепак ги има. Сепак, мнозинството административци кои живеат „на цицка од државата“ треба да се избркаат од работа, да им се одземе правото на пензија и едноставно да се остават „на улица“ или ако сакате попрецизно „дома“ па нека земат волница и нека плетат џемпери за внуците. Но никако да работат на битни и витални позиции во администрацијата.

А голготата ја доживеав во Струмица, место за кое најмалку сум се надевал дека е возможно да ми се случи таква катастрофа, бидејќи во тој град живеат прекрасни луѓе, гостопримливи и едни од најдобрите македонски примери на топлина и заедништво. (Струмица и покрај оваа голгота, ќе остане мој омилен град, по родното ми Скопје. Нема да дозволам дел од административците во градот, да ми ја срушат сликата за можеби и најмилите и најпријателски расположените македонски граѓани, без исклучок)
Но, очигледно дека тоа нема врска со шалтерските работници во МВР.
Не си ги познаваат законите кои им ги пишува на сајтот на нивната интернет страна (МВР).

Оливер Спасовски очигледно е совршено подготвен за „Пајак Прес Конференција“ ама се` уште како „да није одавде“  или „неко меџу нама није наш“ кога станува збор за вработените во неговиот сектор.

А што се случи?

Сите документи заверени и нотирани по пропис, со Апостил и потврдени според Конвенцијата потпишана во Виена на 8 септември 1976 година (на која Македонија е членка), вработената на шалтер не` внесува во „нејзиниот лавиринт на преведување, нотарисување, дополнителни трошоци и трошење на непотребно време по нови шалтери и пропратни институции“, надвор од пропишаниот законик што е објавен во Службен весник. По моето разложување на фактите дека не е во право и дека не смее тоа да ни го прави, госпоѓата продолжува со нејзината хистерија дека „тоа е законот на нејзиниот шалтер, што ѝ дозволувал да може да ни ги врати документите назад и да не знаеме кога и дали ќе ја завршиме процедурата на добивање македонско државјанство на нашето дете (од двајца родители Македонци, родено во Малта) бидејќи детето имало и друго државјанство (!?)“. (посебно што последниот факт е тотално небитен, ако двајцата родители Македонци сакаат нивното дете родено надвор од Македонија да има и Македонско државјанство. Чиниш од дома и бараме кафе, па таа одлучува дали ќе ни даде или не. Тотално лудило!?). Безобразлук каков не би му посакал да доживее ниту на непријател.

Во тој момент кога човек ќе сфати дека во овој дел од „балканската вукојебина“ може и мора да се потчини на „чопоративните закони“ што ги наметнува оној кој е поставен да го води чопорот, нештата омекнуваат. Проголтуваш лудило, со надеж дека наскоро ќе заминеш повторно онаму каде владеат законите во вистинските правни држави. Нервозата ја снемува. А прогресивно и хистеријата кај „исфрустрираниот ум“ се намалува. Попаметниот попушта, нели, но со магични зборови кои мора да допрат до увото на Шалтерот.

Магичните зборови како „О ти семоќно шалтерско Богосуштество, ти бакнувам нозе и водата ти ја пијам, советувај ме и насочи ме кон твојот пат на осветление, О чудесијо возвишена и сезнајна, те молам понизно како слуга твој да го примиш во твоите златни раце и дијамантски прсти мојов документ чесно и читко пополнет со моите грешни два прста и прости ми што ти ја валкам Вселенската чистота со моево барање“ ти ја подотвараат вратата на можноста дека сепак ќе се смилува „божјето шалтерско чедо“.

Па така и би...

Откога ја слушна целата моја молитва, само климна со глава, знак на одобрување дека ќе ги прифати документите и нашиот Лео ќе стане сепак македонски државјанин.

Луѓе, прекрасни, можеби ќе се посомневате во веродостојноста и вистинитоста на целиот овој приказ, но ако некогаш дојдете во слична ситуација, сигурен сум дека ќе ви текне на моиве зборови.
Струмичани очигледно тоа си го знаат бидејќи од нив многу бргу потоа го добив единствениот совет: „Со нив само нежно и понизно, бидејќи ако малку накриво ги погледнеш, тешко дека ќе завршиш работа. Најмалку па во рок.“

Очигледно. Видов на сопствена кожа.

За „Боговите на шалтерите на МВР“ не важат Законите во Македонија.
Можеби така е и низ многу други градови во Македонија, но народецот понизен е навикнат, па не им пречи таквото понижување и непознавање на законите на овие „мали богови паднати на теме“.

А за она отсуство на „Ве молам“ и „Благодарам“, како и насмевката која е задолжителна, би било премногу да оставам запис во истиов текст. Не постои.

Тоа е... мене ми е жал што имав вакво искуство во мојата некогаш обожавана држава... и уште сега ме фаќа нервоза дека ќе морам за 2 години пак да се вратам за да му ги обновам документите на моето дете. 
Секоја чест на исклучоците, на прекрасните луѓе таму се толку малку што скоро и воопшто да не влијаат на генералната слика.

(Да, исклучоците ги има и во Струмица и во Скопје. И на прсти ќе ги изброиме. Без нив и нивната љубезност за да ми помогнат, откако ја видоа целата „моја приказна“ не верувам дека ќе успеев да ја завршам процедурата „нормално“ и со помалку стрес. Благодарен сум со наклон до земја кон тие што си ја знаат работата и се амортизација на полуписмениве кои се на позиции)

Значи, ако не познавате некои од тие малкумина профи и љубезни, јака ви душа луѓенца...

14.2.18

Зошто настапот на Ставре Јада е важен за Македонија и за Олимпизмот кај нас?

Ставре Јада го имаше својот прв настап на Олимпијадата во Пјонг Чанг. Стартуваше во дисциплината која не е својствена за него и под медикаментска терапија, поради малата настинка во претходните три дена. Но, ова не е воопшто „оправдување“ за претпоследното место во Спринтот (пред чиј старт се откажаа многу од послабите натпреварувачи, па остана само светската елита и многу мал дел „средната категорија“), напротив ова е еден солиден настап што треба да постави нова патека кон вистинскиот успех на овој „нордиец“.



Зошто?

Од многу причини, а јас само ќе наведам неколку.

Прво и основно е што ние како мала земја без никаква значајна историја во овие спортови и без никакви позначајни резултати, настапот на самите Олимписки игри со освоена А-норма е многу поважен. Сепак, Македонија е во оние земји кои има желба и секако „ветар во грб“ што го дава Македонскиот Олимписки Комитет за овие спортови и подготовки. Затоа мораме тие факти секогаш да ги имаме предвид. Не беше далеку настапот на тренерот на Ставре Јада, Ѓоко Динески кој излезе од шумата на стартно целната рамнина во време кога се доделуваа медалите, па тоа стана настан кој цел свет го спомена како „геслото на олимпизмот“ дека нема откажување, важно е да се стигне на целта. Потоа Ѓоко Динески стана нашиот најискусен нордиец, доби стипендии од Скандинавците. Го земаа дури во еден момент и под своја закрила. Ете го денес Ѓоко е тренер на Јада и прави пренесување на искуството кај штотуку полнолетниот Ставре, за подобри и подобри резултати со кои Македонија мора само да се гордее.

Втората работа е што Македонија ни понатаму не може да очекува успех од овие спортисти, ако не направи нешто во државата како комплетен програм, не само за олимписки циклус, туку подолгорочен, десетгодишен или и повеќе.

А како тоа би изгледало?

Многу едноставно. 
Онака како што работат другите мали земји без големи резултати во овие спортови.
Се прави првенство, се филтрираат резултати и на крај по година или три, ќе видат кои се тие во кои ќе треба да застанат целосно финансиски и мотивирачки. А останатите елементи од првенството продолжуваат како филтер за селектирање.

Во случајов тоа би изгледало вака:

Ставре Јада е токму пример за таков исчекор.
За него знаеме е дека е од ретките што има и „генетски материјал“ за овој спорт. Неговиот татко беше „нордиец“, со не многу големи резултати, но со активно спортување локално во рамките на Македонија и околните балкански земји. Неговиот дедо исто така. Во 70-те години од минатиот век освои неколку трофеи во истиов спорт, локално во рамките на Македонските натпревари. Значи, тој дел од материјалот го имаме на вистинското место. Во младиот Јада. И го имаме конечно и на големите настани. Си освои А-олимписка норма. Стигна до Олимпијадата на 18 годишна возраст, нешто за кое неговиот татко и дедо сонувале цел живот.

Е сега, оттука е важен моментот „иднина“.

Да бидеме искрени, со „домати и пиперки“ не се станува професионалец и не се освојуваат трофеи меѓу светската елита. Задолжителен е професионалниот пристап во сите сегменти, од исхрана до одмор, од тренинг до опрема.

Сега е моментот, државата, Федерацијата и самиот Јада, да одат на ниво погоре.
Тоа значи да се обезбедат услови за врвни тренинзи и циклус.
Ставре Јада ќе биде македонска гордост, само под услов да замине да живее во Скандинавија.
Тоа подразбира да биде стипендиран, да замине на пример во Норвешка или Финска, да продолжи таму со школувањето во рамки на спортов. Таму да стане член на некој од нивните клубови. Цела година да се натпреварува, да учи од најдобрите и да тренира со најдобрите. Исхраната и суплементите да му бидат под посебен надзор и режим.

За следната Олимпијада ќе имаме еден друг Ставре Јада.

Нема да се спорни веќе бодовите за исполнување на норма.

И тука е веќе третиот момент потоа. 

Македонскиот Олимписки Комитет ќе биде она наше „ветар во грб“. (а тие знаат како треба и знаат дека се` е остварливо со добра програма и нивната поддршка) 

Тогаш, Ставре „знаменосецот“ ќе биде нашата „нордиска“ гордост. Тогаш нема да се сомневаме дали ќе заврши или ќе биде последен. Напротив, ќе очекуваме влез во финале, а потоа и меѓу првите 10, на следната или таа по неа Олимпијада.

Ставре ќе биде нашиот „нордиски Горан Пандев“, ако смеам да направам таква паралела, колку за пластичен опис.

По Ставре ќе тргнат еден куп Крушевчани и Мавровци.
Најдобрите ќе бидат филтрирани низ државните првенства, а најдобриот еден, двајца или тројца, по 10-15 години ќе ги пратиме кај Ставре Јада во Финска, под негово покровителство да го развиваат „нордискиот спорт“ од Македонија.
Знам дека ова е само една хипотетичка ситуација, но тоа е онаа иднина и тоа е тој циклус што ни е потребен и зад кој сигурен сум дека ќе застане државата и МОК.


А сега е шансата. 
Генетскиот материјал го имаме. 
Да го продолжиме во обликување, форматирање и сетирање.

21.9.17

Зошто Барса нема никогаш да биде исфрлена од Шпанскиот фудбал, ниту по Референдумот?

Досега неколкупати имам пишувано за овој момент што се случува во Каталонија, Референдум, Независност и каде ќе игра Барса потоа?
Ама ајде ќе се повторам уште еднаш со оглед на актуелноста на ситуацијата.

Зошто е ова само уште една лоша кампања за застрашување, во однос на фудбалските перцепции? (бидејќи реков дека ќе пишувам само за аспектот на Барса и фудбалската „независност“)



Уште кога беше поставено прашањето за тоа дали да има Референдум, пред неколку години, сите медиуми објавија што во своите изјави рече Претседателот на Лигата, Хавиер Тебас, дека „ако Каталонија изгласа Независност, Барса и Еспањол нема да настапуваат во Лигата“. Но, како и по обичај ова беше само уште една популистичка кампања, како и сите претходно, промовирана со поддршка на Владата во Шпанија, за да се внесе страв и хаос меѓу гласачите во Каталонија, кои сепак ја разбираат „приказната“. Бидејќи 90% од новинарството во светот се сведува на „препишувачко“ (веќе имате стотици милиони „независни“ медиуми во сите форми кои буквално се инсталираат на сите видови електронски мрежи и само пренесуваат) многу е лесно да започнеш кампања која ќе се рашири како „оган во сува шума“ за дел од мигот. И никој потоа веќе нема да се прашува ниту за суштината, а впрочем таа и лесно ќе се заборави.

Имено, Тебас беше многу провиден во својата кампања, бидејќи воопшто пред се` тогаш не стануваше збор за отцепување на Каталонија, туку Реферундум со кој се покажа волјата на народот. Но Кампањата која беше нарачана во тој даден момент да функционира, не е важно дали беше суштинска или беше наменска. 

И тогаш запишав дека ако се изгласа Референдум (кој Владата на Шпанија сепак не го дозволува) тоа ќе биде еден процес од неколку години со кој потоа би се администратирале сите понатамошни активности на отцепување. Тоа во старт значеше дека ниту Ел Класико ќе запре, ниту пак некој ќе се одвои од фудбалската лига. Но, знаејќи дека народот на тие простори „живее за Фудбалот“ тоа беше еден од најлесните варијанти да се промовира „стравот за успешен Референдум“, да се вгнезди токму „можноста дека фудбалот ќе им се распадне“.

Така и би.
Поминаа години. Се изгласа можноста за Референдум, а со Барса не се случи ништо по тоа прашање.
Сега на ред е Референдумот.
Прво и основно и да се реализира, а секако дека ќе биде успешен, пак ќе поминат години на тегавење додека се реализира сета приказна.

И затоа повторно се`e „јово наново“.
А вчера и официјално ФК Барселона издаде соопштение, дека ја почитува волјата на народот и секогаш ќе стои во одбрана на слободата и демократијата во однос на самоопределувањето.

Е сега одиме на следниот апсект.
А тоа се двата клуба кои реално ги носат најголемите пари на Лигата.

Самите клубови и Реал Мадрид и ФК Барселона се против поделба на Лигата во секој случај. 

Бидејќи Референдум секако дека ќе има, а Шпанија тешко дека ќе може да го спречи самоопределувањето (ако не сега следната година или таа по неа) веќе, во тајност се размислува за дополнување со нов член во законот ако дојде до „успешен Референдум“. 

Како што сега во законот постои можност за учество на независна држава во Ла Лига, да се донесе новиот член за учество и на уште една независна држава, во случајов, Каталонија. Дури се откриваат веќе и возможните предлози во самата Федерација дека има предлог да се дополнат активностите и да се смени името во „Лига Иберика“. Тоа нема да може да го спречи ниту УЕФА, ниту ФИФА, бидејќи најголемиот буџет од маркетингот, фудбалски, индивидуален и клупски го добиваат токму од Шпанија, од Реал Мадрид и ФК Барселона. 

Се оди до таму што исфрлањето нема да го дозволат ниту Адидас и Најки кои се заеднички истомисленици по ова прашање, а се главни носители на финансиите во фудбалскиот свет. Самата ЛФП ова многу добро го знае дури и во договорите со МедиаПро со Реал Мадрид и ФКБарселона и за Ел Класико и за Лигата на Шампионите. 

Во прашање се милијарди евра, а не неколку милиони.
Од тие причини, на пример во Kаталонските медиуми, оваа вест е ставена во маргините на насловните страни, а во мадридските медиуми е распостелена веста на насловната страна како нешто кое треба да заплашува и да биде пренесено низ цел свет.

Ова се само едни од притисоците кои ќе следуваат и во наредните денови. 

За волја на вистината и самите во ЛФП, знаат дека ФКБарселона уште пред 9 години доби покана за настап во Француската лига, а од пред 7 години и покана за настап во Премиер Лигата што практично беше преседан во Шпанија. Иако генерално се дискредитираат овие факти и никогаш нема да бидат негациски потврдени од самите Федерации, бидејќи документацијата со понудите се чува во канцелариите на ФКБ, (едната јас, како автор на текстот, ја имам лично видено со сопствените очи, без да ми се дозволи да извадам каков било технички апарат за да ја фотографирам. Нормално, тоа е консензус на сите Претседателства, да се објави само кога ќе биде неопходно, бидејќи сепак станува збор и за „друга страна“)

Од тие причини, далеку е распадот на Ла Лига (без Барса во неа) се` додека милјардите евра се слеваат во касата на Шпанија од самиот фудбал, без оглед дали ќе има Референдум за независност и без разлика дали тој подоцна ќе се реализира. 

Сите страни знаат дека процесот понатаму е многу тежок и за едните и за другите ако бегаат и се оддалечуваат во аспект на ова прашање. 
Но, тоа не значи дека политички или територијално ќе останат зависни. 

Свонси и Кардиф, Монако се типичен пример на таква функционалност. 

Како дополнување на ова се и барањата во УЕФА кои сега засега се ставени во процес на мирување, токму поради Шпанија и Каталонија, а се однесуваат на спојувањето на лигите меѓу Холандија и Белгија, барањето на Селтик и Ренџерс да играат во Премиер Лигата, спојувањето на една Скандинавска лига од Шведска, Данска, Норвешка и Финска. За Балканската Лига веќе се` почесто читате.

УЕФА ќе молчи се` додека не се реши Шпанија, а потоа ќе мора да даде согласност по веќе предложените барања за кои НИКОЈ не сака ниту да пишува, ниту да прашува. 
УЕФА е во „статус кво“ фаза.

Затоа ова е само уште една ударна кампања која извира директно од премиерот Рахој, а се однесува на моментот „Независна Каталонија“. 
Мора да се проба со сите средства, а потоа, ако не успее и ако Каталонија започне процес во кој ќе добие независност (во следните 2-4 години) ќе следува надградувањето за кое пишавме претходно - Лига Иберика!
Финансиите одлучуваат, на крајот, за новата Лига Иберика.
Како и секогаш досега.

3.8.17

„Крушевскиот Илинденски Манифест“ не постои како оригинален документ!

Кога сме веќе кај Крушевскиот Манифест, веројатно дека најголем дел од вас не знаат дека НЕ ПОСТОИ никаков оригинален текст на Манифестот, туку тој е пишуван ПО СЕЌАВАЊЕ на Никола Киров Мајски во 1923 година. 

Да, ПО СЕЌАВАЊЕ и во 1923-та година! И ден денес историчарите се спротивставуваат со ставовите дали Манифестот го напишал Мајски или братучедот Никола Карев? Како и да е, никогаш нема да има ОРИГИНАЛЕН документ. 

А текстот на Манифестот ПРВ ПАТ е објавен во драмата „Илинден“ (со поднаслов: „Слики од великото македонско востание пред 1903 година“) на Никола Киров Мајски во 1923 година. Мајски умира на 2 август 1962 година во Софија и оваа вечна тајна за постоењето на Манифестот останува закопана во неговиот гроб. 

Ова колку да знаете, тие што не знаете...а ве има огромен број.



7.7.17

Зекири е нормална појава во едно девастирано општество, но...

Кога имате пред себе една девастирана држава и општество кое воопшто не наликува на нешто што би требало да функционира по барем основните цивилизациски стандарди, тогаш воопшто не се изненадување никакви пост фестум девијации на функции, девијации во управувањето и едноставно девијации на „ново“ видување на нештата, колку и да сакате тоа да е така.

Токму од тие причини на Македонија и се случи Зекири.



Зекири, со став на лице кое е назначено да раководи со држава. 
Лице кое треба да создава услови за живот на милиони други. 

Од тие причини, партија на власт (секако и на опозиција, која еден ден тежнее да дојде повторно на власт) мора да внимава какви "лични ставови" става на функции. Затоа не е исто да разговараме за таков личен став на човек меѓу нас и на човек кој треба да носи одлуки во името на сите нас.

Затоа треба на сите тие функции да се ставаат луѓе кои се најдобрите од сите нас.

Луѓе кои имаат расчистено со предрасуди и ставови слични на овие. 
Можеби моево е само утопија, но никогаш нема да се откажам од тоа дека треба да тежнеам кон најдобриот избор.

Зекири не ја утна, тоа е негов личен став за кој можеме да дебатираме 1001 ноќ.

Партијата на власт ја утна.

И се закопува уште повеќе со тоа што не извлекува поука од сите поумни кои го критикуваат моментумов.

А можеби помина времето на критика, којзнае!?

2.7.17

Само проста маса можеш да манипулираш со Про Боно работа во власт!

Работењето Про Боно (во буквален превод „за добро“, а се однесува на работа за која нема да се бара финансиска надокнада) е една реално и суштински многу хумана акција. 

Многу препознатливо е кога адвокатите прифаќаат Про Боно работа.


Но, да се прават спектакли од прифаќање Про Боно функција во високата државна политика или во администативни функции на Влади и нивни администрации е сосем различно препознавање.


Тоа е она што најчесто простата маса не го разбира и дозволува да биде изманипулирана.

Секој би работел Про Боно ако може да има целосна контрола врз Бизнис климата во државата, ако авторитетот на функцијата му дава да ги влече конците со кои ќе се зголемуваат приходите на „фамилијарниот“ или „личниот“ бизнис.

Голем дел од политичарите (читајте ја Наоми Клајн за да ви биде појасно, за сите вакви примери во „големите светски Влади“, на пример) дури и инвестираат огромни пари за да бидат избрани за функција во Влада, а потоа да ја извршуваат функцијата Про Боно. Затоа е комплетно погрешно од такви ликови да се прават икони, идоли и квази-хумантирци. Такви ликови многу добро си пресметале зошто се токму на тоа место „Про Боно“, во милиони и милиони евра, долари или која и да е валута.

Затоа подобро е малку да почнете да учите, да размислувате и да не дозволувате медиумите да ве влечат за нос како тоа некој со многу кеш работел Про Боно во рамки на Влада или Владина институција, „за доброто на државата“.

Никој. 
Никогаш!

17.6.17

Разликата меѓу соц.мрежи и реалниот свет

Социјалните мрежи се разликуваат само во едно нешто од реалниот свет.


И во светот околу нас што го живееме ја гледаме истата проста маса која најчесто ја одбегнуваме за комуникација по социјалните мрежи. Не со секого влегуваме во коментирање и дообјаснување исто како што во реалниот свет НЕ со секого пиеме кафе и се дружиме низ муабетење во слободното време.


(нормално дека ова важи за умните и интелигентните, не за оние кои мислат дека тоа се, а и со шуто и рогато се објаснуваат кој е во право, под велот на некаква си квази-демократија дека секој има право да каже што сака)

Разликата е само во едно.

На социјалните мрежи и оние кои едноставно немаат ниту два грама ум, а се самоуверени дека се најумните на светот, благодарение на тастатурата и интернетот се „видливи“, колку-толку. Некој им „обрнува“ внимание.

Додека во реалниот живот таквите не постојат.
Ниту ги гледате по улици, ниту по театри, кино сали, кафичи, дискотеки и слично. Едноставно, нивниот живот е само онаму каде има интернет.

Е толку е разликата меѓу социјалните мрежи и „социјалниот“ реален свет.

Останатото каде нема разлика е само 1%.

(исто како и со читателите на овој текст. 1%)